það er langt síðan að stefnan var sett á að skella sér á snjóbretti, athuga hvort þetta sé svona spennó eins og fólk vill meina. á laugardaginn síðasta kýldum við svo á það. ég, stebbi, ólöf, ýmir hildar kall og kári hans litli frændi skelltum okkur upp í skálafell. ólöf fékk lánuð skíði, ég fékk lánaðar brettagræjurnar hennar hildar (tusind tak!!!!) og stebbi, ýmir og kári eiga allir græjur. ég varð soldið skelkuð þegar upp í fjöll var komið... akkuru eru allir svona kúl á snjóbretti?!?! það má greinilega allt! stelpur með andlitsfarða, eyrnalokka og megahárgreiðslu, strákar í skopparabuxunum sínum með gaddabelti. úffff... þegar ég klæði mig vel og set á mig húfu þá tapa ég undantekningarlaust kúlinu. en jæja, það var svo sem ekkert takmarkið, að vera kúl, bara að skemmta sér á bretti og forðast það að slasa sig, mjög alvarlega að minnsta kosti. það versta við þessa grúppu okkar var að ég var eini aulinn... ég var sú eina sem var að fara í fyrsta skiptið. stebbi var hetja og fór með mig í barnabrekkuna til þess að kenna mér þetta helsta... "þungan í hægri fótinn... skera brekkuna...". en ég held að hann þurfi e-ð aðeins að skoða sín mál, strákurinn. hann tyllti mér vinnstra megin við upp-í-mót-brekku og sagði mér að stíga í hægri fótinn og skera brekkuna til hægri! halló... gravití! maður rennur ekkert upp í mót! þá datt ég kannski á rassinn og hann sagði að ég væri bara að detta viljandi... iiiiiiiiii. ég heimtaði að hann færi með mig í e-n halla þar sem hægt væri að renna sér og drifum við okkur þá beint í stólinn. það fannst mér geðveikt. ég var að vísu mjög mikið á rassinum og er enn að líða fyrir það. önnur stólaferðin var ekki eins skemmtileg. hópurinn fór á undan og ætlaði að ná mér í annarri ferð sinni (já ég var aulinn), allt í lagi með það. nema hvað... þá kom þessi líka blindbylur og ég sá varla handa minna skil, eða það sem mér fannst verst, ég sá engan annan í brekkunni. ég fann loksins e-ð grindverk og ákvað að fylgja því niður... mjööög hægt. ég komst loksins niður, soldið mikið seinna, á allt öðrum stað en þar sem stólabrekkan endar. já sei sei. til þess að enda ekkki á leiðinlegri ferð þá fórum við eina ferð til sem heppnaðist líka svona vel. núna kann ég að sviga (hægri - vinstri), stoppa, renna beint, en ég á enn eftir að mastera það að stoppa eftir beina rennireið, lendi þá oftast mjög illa á rassinum. úú... svo á ég líka eftir að læra það að koma mér nokkuð örugglega úr helv... stólalyftunni. ég flaug alltaf á hausinn... einu sinni varð það til þess að sá sem kom á eftir mér gerði það líka, en ég held að hann hafi bara verið lélegur... eða ekkva.
á sunnudaginn vaknaði ég svo stirrðari en allt stirrt. ég var þó sniðug kvöldið áður og teygði á löppunum, sem virkaði svona líka vel, var nær alveg harðsperrulaus þar, en allt fyrir ofan mitti var þeim mun verra. skrítið! seinna þennan sunnudag var ég svo komin með hita... 39,5 stiga hita, hausverk, illt í hálsinn og beinverki, allt saman í ofanálag við harðsperrurnar. skemmtilegasti sunnudagur lífs míns. ég er ennþá með hita og læt mér leiðast heima. en á snjóbretti er... gaaaaman!

takk, takk, takk hildur fyrir lánið á græjunum... alveg brill!