ég, stirðasta kona heims, fór í jógatíma í vikunni. ég var í hláturskasti. "teygja, teygja, anda, anda, snerta á sér tærnar..." æ dónt þenk só! fyrir það fyrsta er ég lítið fyrir tásnertingar og svo hreinlega næ ég varla niður á tærnar á mér... bílív-jú-mí. en eftir allmikið af teygjuæfingum þá tókst það nú, jei. en svo gerðist leiðinlegt. ég er ekki alveg orðin vön þessari leikfimi svo að ég hef þjáðst alla vikuna af gríðarmiklum harðsperrum. þannig hef ég tapað þessum "liðleika" sem ég hafði náð og ég næ varla niður á hnén á mér, hvað þá lengra!
jógakennslukonan var rosa fyndin. ætli hún hafi ekki verið rússnesk og gifst íslenskum manni fyrir langa löngu, því hún talaði líka svona góða íííííslensku. nema hvað að hún hafði ekki alveg tapað hreimnum, stúlkukindin. ég dó næstum því í hvert skiptið sem hún kallaði til okkar "bara bínu lídið, bara bínu lídið" í gríð og erg... heheheh...
en hin vænsta kona bara, kann að fara í splitt og alls kyns.