í tilefni þess að ég skilaði java-teikniforritinu mínu í gær, skunduðum við stebbi niður í bæ, mæltum okkur mót við baldur og pawel (sem er hérna í stuttri heimsókn, á leiðinni til þýskalands), ástu og jenna og kidda, adda og kjartan. við hittumst á the moose sem selur svo ódýran bjór. það var rosa gaman. ég og kiddi fórum á barinn, ætluðum að fá okkur bjór og skot. ég pantaði bjórinn, kiddi pantaði skotin... "tre snaps... hvad som helst, tak". hélt hann væri að grínast! barþjónninn fór e-ð bak við, ætlaði að finna e-ð alveg virkilega ógislegt... sem tókst! hún kom fram með óopnaða flösku (sem hefur ábyggilega verið til þarna mjöööög lengi, ekki það vinsælasta) af álaborgar ákavíti!!! manóman. svo var það bara skål! alveg fyndið... og óóóógislega vont. jæja, been there, done that. það var mjög gaman að hitta ástu og jenna, erum búin að vera á leiðinni að hittast alveg ógnarlengi, eða síðan við komum til danaveldis. kidda fannst fyndið að eiga heima á eyrarbakka... okkur ástu þótti það ekki. hann sagði okkur að hann hafi einu sinni átt heima á selfossi, á e-rri man-ekki-hvað-heitir-götu... "já þar sem skítamóralsgæjarnir eiga allir heima" (eða áttu...) sagði ásta þá. "fyrst maður er að búa á selfossi þá er eins gott að gera það bara almennilega" svaraði kiddi þá. ég var í hláturskasti... alveg að taka selfoss með trompi.
svo fóru ásta og jenni heim og við hin ætluðum að fara á e-n bar sem spilaði víst skemmtilega tónlist, skildum við baldur og pawel, þeir voru hjólandi. á leiðinni á þennan stað stoppuðum við á diskótekinu skarv, þar sem færeyingur var að vinna í hurðinni... alveg yndislegur maður. við erum búin að læra að segja "törrúr fískúr" af færeyingunum hér á kollegi-inu, og spurðum hann hvort hann borðaði törrúr fískúr... maður verður nú að nota orðaforðann sem maður hefur... hehe... okkur fannst við a.m.k. vera mjög flott. þá sagði hann "du mener hardfískur"... jújú... hann var flottari, kunni íslensku! alla vega... þarna inni vara mjöööög vond tónlist og aðeins tveir grænlendingar að dansa við cotton-eyed-joe. okkur fannst það svo fyndið. ég og kjartan tókum dans-session þar sem við vorum að líkja eftir dansi þeirra... ég var í hláturskasti. við gjörsamlega kveiktum í dansgólfinu. svo kom e-ð par sem var að dansa svona... æi, svona samkvæmisdansa eða soleiðis. þar sem ég og stebbi erum ýkt góð í soleiðis vildum við líka, þurftum sko að vera flottust. stebbi fór úr jakkanum og lagði hann frá sér, ég lagði töskuna mína einnig frá mér, og við dönsuðum í 2 mínútur. eftir rosalegt fred-og-ginger-dæmi tók stebbi jakkann sinn upp og ég ætlaði að taka töskuna mína... en hún var horfin! það hafði e-r stolið töskunni minni!!! þetta var nýja john roccha pæjutaskan mín sem mamma var nýbúin að gefa mér. í henni var meikið mitt, lyklarnir mínir, strætókortin okkar, ca. 400 dkr (ca. 5.000 ikr), kreditkorið mitt og síminn minn. þetta var ömurlegt... ég fór á algjöran bömmer og varð ýkt lítil. þar sem stebbi var veskislaus vorum við föst niðri í bæ, peningalaus, strætókortslaus og ég átti nú engan síma. þetta var ýkt leiðinlegt allt saman. strákarnir voru alveg yndislegir, þótti þetta nær leiðinlegra en mér. kjartan reyndi að stappa í mig stálinu með því að segja mér söguna af því þegar hann var rændur fyrir stuttu síðan á eastergade... með hníf! sjitt... ég væri flogin heim með taugaáfall og beint í áfallahjálp! alla vega... strákarnir lánuðu okkur pening og við tókum strætó heim á lyngbystation og leigubíl þaðan á kollegi-ið, þurftum að skilja hjólin okkar eftir þar því þau voru læst... og ég lyklalaus. núna á ég sem sagt engan síma... leiðinlegt! ekki það að það hafi alltaf e-r verið að hringja í mig... samt leiðinlegt! og taskan sem mamma gaf mér... ooohhhh... og kreddarinn minn. man, ég er alveg fúl að rifja þetta upp.
jæja... fer alveg að komast yfir bömmerinn. samt er ég alveg fúl út í dani núna.